وقتـی خـداوند بنـده ای را دوسـت بدارد ، مال و ثروت را در پیـش او منفور و ناپسند جلـوه می دهد و آرزوهای او را کوتاه مـی کند و چون خداونـد بـدی بـنـده ای را اراده کـنــد ، مـال و ثــروت را محـبوب او قـرار دهد و آروزهـایش را گسـتـرش می دهد. خـداوند متـعال بدی هیچ یک از بندگان خود را نمی خواهد مگر اینکه خود بنده اعمالی را انجام دهد که مورد خشم پروردگار خود قرار گیرد که در این صورت خدا هم او را رها می سازد و به خودش وا می گذارد.